آهای

آدمهایی که مثل سایه از کنار هم میگذرید

خداحافظ...

دقايقي تو زندگيت هست که دلت براي کسي اونقدر

 تنگ ميشه که دلت ميخواد اونو از تو

 روياهات بيرون بکشي

 و توي دنياي واقعي

با تمام وجوت

 حسش کنی

بر بلندی خیالت
می ایستم
وحشت از افتادن دارم
باد بوی خوشت را
به ارمغان برایم
بهمراه می آورد
و من
می افتم
می پیچد خاطرت
تا سپیده صبح
در من
چشمانم
تو را می خواهند.

بگذار سایه من

سرگردان از سایه تو جدا باشد

روزی به هم می رسیم

که گر باشد

بین ما

نه جز خدا باشد

آ.ا

در دل کوه غرور

بر سر قله غم

قلعه ای از فولاد

قد کشیده سوی نور

کسی از این همه،هست

دستی از این همه،دست

فاتح قلعه نشد

لب تقدیر رو

نبوسید

روح من آن کوه است

دلم آن قلعه سخت

که ندارد به درون

ترس شکست

هردم از جوشش

خون

یاغم وکینه ومیل

میرود برج دلم

دست به دست

آه ای عشق وامید باطل

فتح کن

قلعه ی  فولاد دلم

دلم از کینه ونفرت پوسید

برسان ای عشق

خود را

به فریاد دلم...

برای تموم شدن

لحظه ها رو  شمردن

برای دوست داشتن

تا بی نهایت

سراب دویدن

کسی که

پروانه شد

عاقبت ...

تنش سنجاق شد

به صفحه مچاله شده

این روزگار

برای تموم شدن

لحظه ها رو

میشمارم...

با مداد سبز خطی بر کمر تو کشیدم

تا نتوانی پروانه ای شوی

و از دستانم بگریزی ...

آ.ا

وقتی صدای خرد شدنت زیر پای عابران

زیبا ترین صدای پاییز است،

دیگر چه فرقی میکند برگ سبز کدامین درخت باشی...

صبح

از کنار

ساقه های جوان بیدار میشود

ونیلوفر

در کرانه ی رفتارت

سبزترین رویاهاست

حالا

صلیب انگشت اشاره را

از روی لبهایت بردار

تا خورشید

مفهوم بیقراری را

آیینه تر کند